POETRY

POETRY

Mija, een ouder wordende verzorgster op de rand van dementie, draagt de voogdij over haar kleinzoon. Mija is bescheiden en trots tegelijk. Ze draagt haar verantwoordelijkheden met een stille droefheid, die ze tot uiting brengt in een poëzieklasje. ‘Ik hou van bloemen en zeg vaak rare dingen' zegt ze, als bewijs voor haar dichterlijke inslag. Haar gesteldheid verslechtert als ze ontdekt dat haar kleinzoon betrokken is bij een serie groepsverkrachtingen, die zelfs een klasgenote tot zelfmoord bewogen. De jongen, ondergedompeld in een wereld van junkfood en oppervlakkige televisie, blijkt een gevoelloos monster.